Blog

De allereerste keer Giorgos + Korina

Na een jaar chatten en ook zo af en toe videocammen met die leuke Griek Giorgos op Kreta, werd het dan toch de hoogste tijd om elkaar ook eens in levende lijve te ontmoeten. En dan boek je een vliegticket en voor drie nachten een leuk hotelletje in Chania. Je hebt geen idee wat je te wachten staat, dat kan ook vies tegenvallen natuurlijk . Mischien is die Giorgos wel helemaal niet zo geweldig en is Chania net zoiets als het spuuglelijke Italiaanse Livorno. U begrijpt al dat Korina ( toen nog Corinne) haar research niet echt goed had gedaan. Wel oeverloos ouwehoeren met die Giorgos maar niet kijken op internet hoe dat Chania en ook Kreta er nu uitzien. Gelukkig wel de vlucht geboekt naar het juiste vliegveld want er zijn mensen die naar Chania op vakantie gaan en dan op Heraklion vliegen. Het is immers maar een eilandje  en daar ligt de ene stad op  vier olijfbomen  afstand  van de volgende  . Nee dus, tussen beide steden is het 145 kilometer rijden over een slingerende kustweg die ze hier autoweg durven te noemen. En dan heb je nog  ongeveer maar de helft van het eiland Kreta doorkruist .

En dan kom je aan op het Chaniotische  vliegveldje Daskalogiannis , ook nog s’avonds om het extra spannend te maken. Giorgos zou mij afhalen en naar het hotel brengen  . Op van de zenuwen trolley je dan in je tijgerprint mantelpakje met hoog gehakte laarzen ( first impressions are important ) de aankomsthal in.  En daar staan dan  twintig Giorgossen , althans zo lijkt het, die je aanstaren . Een van die mannen stond met zijn rug naar me toe en ik dacht … Jaaaa dat is um, tot het moment waarop hij zich omdraaide en maar een gedachte door mijn hoofd schoot… Oh , hemel als het die schele , lelijke baardmans is dan boek ik stante pede weer een vlucht terug. Verman je Corinne … zo fluisterde mijn rustige alter ego, dat is hem natuurlijk niet . Giorgos  draagt dan wel een bril maar scheel en lelijk  is hij zeker  niet.

En eindelijk ergens in de verte zag ik dan  “mijn” Giorgos , lurkend aan een cafe frape en breed grijnzend maar duidelijk ook heel erg zenuwachtig. Hij kreeg meteen een uitbrander van mij voor  het verdekt opstellen. De trolley werd door hem overgenomen en ik stiefelde erachteraan . In de auto kreeg ik dan  een rode roos  en de allereerste echte kus. Toen kon het voor mij al niet meer stuk, wat was hij galant , lief en vreselijk aardig. En ja, hij zag er precies zo uit als op de webcam. Een knappe  Griek met een karakteristieke kop  maar ook weer niet te mooi want daar houdt Corinne niet van. Zo reden we dan babbelend  richting Doge hotel. Ik , die gehinderd door welke kennis van Chania met haar vreselijke verkeer en voetgangersdomeinen dan ook, dacht dat we voor de hoteldeur zouden kunnen parkeren. Niets was minder waar,  zeker een kwartier lopen waarbij Giorgos mijn trolley ter hand nam en er in gechecked werd. De baas , ook ene  Giorgos,  van het hotel zei in het Grieks tegen mijn Giorgos  : Ik ken jou ergens van , hebben wij niet samen op de middelbare school gezeten? Hoe is het met je vrouw? En ik wist helemaal niet dat je taxichauffeur bent. En tegen mij : Hellooooo, welcome to the Doge, you are the only guest now because it is october and in one week we will close. Here are the keys to your room and to the hotel. Behind me you see the bar, take whatever you want . Eleni will be here in the mornings to make you breakfast. Enjoy your holiday.

Mijn Giorgos , inmiddels gebombardeerd tot taxidriver, waarbij ik nog snel moet vertellen dat hij in scheiding lag met zijn vrouw, nam afscheid met de woorden : I will see you tomorrow , sleep well , enjoy the harbour ,and i will come to the hotel to pick you up to go and eat at my mother’s house. She and my sister will cook a welcome meal for you . En weg was Giorgos. Een roos , een kus en alleen maar galanterie !

I chose the right Giorgos .

Over beleefdheid en schone onderbroeken

Toen ik als onnozele deerne vertrok om in Amsterdam aan het conservatorium zang te gaan studeren ( zie foto ) zei mijn moeder : Corinne, altijd beleefd zijn , iedereen groeten zoals we je dat geleerd hebben en vergeet niet om elke dag een schone onderbroek aan te trekken. Moeder’s onderbroekfilosofie kent iedereen wel. Want stel je voor dat je in het ziekenhuis terecht komt met een vieze onderbroek aan ? Dan is dat een regelrechte ramp met gele en bruine vlekken op je familieblazoen. Ma was dan ook getraumatiseerd door mijn jongere zusje die ter elfder ure naar het toilet ging en menig slappe lachplasje in haar broek deed.

Ik beloofde dat ik heel beleefd zou zijn en dat resulteerde erin dat ik in Amsterdam tegen iedereen die ik op straat tegenkwam vriendelijk knikte en hallo zei. Maar de meeste mensen zeiden helemaal niks terug … en ik had nog wel een schone onderbroek aan. Op het conservatorium en in de opera ,waar ik meezong in het extra koor, was het al niet anders. Ging je naar de nieuwe bijvakleraren met een uitgestoken hand terwijl je, je naam prevelde , dan was het: Ok, zoek maar ergens een plekje . En in de opera werd ik gelijk door een ander vast koorlid op mijn plek gezet omdat ik even hallo ging zeggen tegen de dirigent en de regisseur voor de eerste repetitie . Haar woorden : Hey Limbo , je zit in het koor of denk je soms dat je een solist en iets bijzonders bent? Je zult wel vooraan willen staan of zoiets ? Hier wordt niet geslijmd!

Ik kwam er dan ook al snel achter dat Amsterdam geen Kerkrade en ook geen Maastricht was . Calimero flikkerde het  brave eierdopje van haar hoofd en stopte met de Limburgse beleefdheid die in de grote stad blijkbaar gezien werd als slijmballerij. Een hi of  hallo was voldoende tegen mensen die je kende , een handshake… nergens voor nodig.

Groot was dan ook mijn verbazing dat ik jaren later als soliste bij een eerste repetitie voorgesteld werd aan het orkest door de dirigent. Ook al zong je het kleinste pieprolletje in die operaproduktie. En dan stond je even op van je stoeltje , wapperde wat rond met een handje en riep maar weer hallo of hi. Het was namelijk niet de bedoeling om de orkestbak in te duiken en  de hand van elk orkestlid te zwengelen.  Regisseurs waren daar trouwens veel minder galant in en vonden… An die Arbeit. Geen tijd te verliezen want we hebben maar vier weken om the show on stage  te krijgen. Met als hilarisch dieptepunt de wereldberoemde Robert Carsen . Bij Robert was het zo dat je , wanneer je vaker met hem gewerkt had, je begroet werd met ….Hello darling, how are you? Dan gaf je hem ook wat luchtzoenen en zei: I am fine darling , thank you. Still… no handshakes. En toen was er plots een Nederlandse zanger ( laten we hem Henk noemen want zo heette hij ook ) die voor het eerst meezong in een Carsen-produktie. Henk was zeer beleefd  en wilde zichzelf dan ook voorstellen . Carsen keek hem alleen maar  aan en zei : Ok, i don’t know you and i hope you can act. Ik dacht : Dit wordt vreselijk maar ook broekpiesen van het lachen  ( sorry mam) . En jawel hoor. Henk moest als mijn Indiaanse man onze baby vasthouden , een pop uiteraard. Carsen riep : Uuhm hello what’s your name again? Henk zei vol trots .. Henk . Oh yeah well Hank , do you have children ? Because you hold that baby like a piece of firewood in diapers. I have three , grown up children and yes, of course  i know how to do that… zo reposteerde Henk  dapper maar ook bozig  ( tegen mij sistte Henk : Wat een lul van een vent ) . Robert vond: Then go home Hank , because you can’t convince me ,  and practise with somebody’s baby  OK???

Ik had best medelijden met Henk die keer op keer werd afgezeken terwijl hij onze babypop in de overigens schone luier op 1000 en 1 manieren tot leven moest zien te wekken. Beleefdheid en schone onderbroeken? Forget it !

 

 

 

Ik , Corinne

Wat een toeval dat op de dag dat ik mijn eerste blogbericht ga  schrijven helaas  de fantastische acteur John Hurt is overleden . Hij speelde onder andere de rol van Caligula in de prachtige serie  I, Claudius. Een epos over het reilen en zeilen van de Romeinse keizers en alle , andere perverselingen eromheen. Omdat mijn achternaam Romijn is en ik me dus best verwant voel met de Romeinen met korte ij  , ware het al niet omdat mijn moeder altijd vond dat ik last had van grootheidswaanzin, begin ik dan met Ik, Corinne. Temeer ook omdat de blogprovider voorstelt om in je eerste stukje iets  te vertellen over jezelf .

Ik, Corinne ben  behoorlijk recalcitrant. Vertel mij dat ik iets perse moet doen , dan doe ik het dus niet en andersom. Geboren en getogen  in Kerkrade in de Oostelijke mijnstreek in Limburg . Mijn ene oma vond mij als kind al vreselijk en riep vertwijfeld… ik ken da kind niet uutstoan  ( oma kwam uit Nijmegen)  . Ze wil altijd alles hebben en roept zelfs wanneer ze een kurkentrekker op tafel ziet liggen …. Hebben Oma.  Ik ben nog steeds gek op kurkentrekkers trouwens  . Toch kocht oma de halve speelgoedwinkel leeg en breide kleertjes voor mijn barbiepop.  Mijn andere oma had geen mening en vond alles wel best , want daar kwam ik alleen maar op vrijdagavond samen met pa , die daar de helft van de inkomsten van de optiekzaak die hij bestierde voor opa cash ging afleveren. Er werd veel gebakeleid en opa vond het geweldig wanneer ik vond : Kom opa dan gaan we samen Tetenen ( ook wel tekenen genoemd). Uren zat ik mijn gedrochten te tekenen terwijl opa prachtige olieverf vergezichten schilderde in de veranda. Lekker ver van oma ook die al jaren zwaar depressief was en na de dood van twee kinderen ook nog godsdienstwaanzinnig was geworden. Dat zat de hele dag te bidden en ging drie keer per dag naar de kerk. Mijn enige echte fan was   eigenlijk mijn pa Harry. Zijn bijnaam voor mij was … de kleine heilige .. omdat ik zo’n lief kind was en van dat engelachtig ,blond , lang haar had. Van dat haar is tegenwoordig niet veel meer over , je gaat in de loop der jaren namelijk gekke dingen doen . Iets dat varieert van een vreselijke poedelpermanent tot zelf experimenteren met allerhande haarkleuren en zelf je haar knippen.

Ik Corinne, ging naar het Antonius Doctor College en maakte daar de HAVO af. Ik snap nog steeds niet hoe ik dat gefikst heb. Ik was de meest luie leerling aller tijden en mijn oom die daar Frans doceerde sprak er schande van. Maar ook dat ging het ene oor in en het andere oor uit . Hoofdzaak ….. wenste mer sjpass hasst en dat vodje dat men diploma noemt verkreeg zelfs ik en ook nog met geweldige cijfers. Daarna werd het dan tijd om mijn grote droom werkelijkheid te laten worden, zangeres worden  …. hoofdvak zang studeren aan het conservatorium in Maastricht. Ook dat lukte en ik bleef er drie jaar om daarna over te stappen  naar de operaklas van  het Sweelinck conservatorium in Amsterdam . In de randstad had je meer kans op werk na je studie ( toen wel nog ) . Omdat ik  vanaf toen , mijn studie zelf moest betalen ( pa trok zijn financiele handjes ervanaf want hij vond Maastricht ook best ok en waarom moest dat zo ver weg??) ging ik bijklussen in het extra koor van de Nederlandse Opera. Een geweldige tijd en ik voelde me eindelijk echt volwassen omdat de eigen boontje gedopt moesten worden  en er wederom menige kurkentrekker aan te pas kwam wanneer er oeverloos gefilosofastert werd met collega’s aan de muziektheaterkantinebar.  After hours of course .

Na heel veel zangerige en ook niet-zangerige omzwervingen woon ik dan nu samen met een Kretenzer op Kreta waarvan pa Harry verzuchtte … WAAROM EEN GRIEK OP KRETA CORINNE? We hebben hier in Kerkrade toch ook Grieken en wat hebben die mensen eigenlijk voor een godsdienst? Het zijn toch geen moslims he ? Ja, voor velen , en zeker nu , het grootste schrikbeeld dat je, je maar kunt voorstellen . Voor mij overigens niet en gelukkig voor pa Harry zijn de Grieken Orthodox en lijkt hun godsdienst veel op zijn Rooms-Katholiek zijn. Ze hebben alleen lak aan de paus maar ach …. dat zijn details.

Ik, Corinne lees eens even terug wat ik nu eigenlijk over mezelf geschreven heb en dat is dus  eigenlijk niet zo heel veel  . Dat komt omdat ik liever de wereld en de mensen om mij heen observeer en het leuk vind om daar verhaaltjes over te schrijven . Ik speel er natuurlijk wel een behoorlijke hoofdrol in maar daar ben je dan ook een Romein … uuuhm Romijn voor.

Ik, Corinne groet u .