Blog

Verkreukeld

Mijn fantastische Maastrichtse zanglerares Gemma Visser vond ooit op een Utrechtse universiteitsborrel waar we samen waren : Wat lopen die intellectuele vrouwen er toch altijd verkreukeld en slecht gekleed bij.
Peinzend staarde ze naar haar sjieke lakschoenen , stiftte haar lippen nog felroder in de weerspiegeling van een leeg dienblad en drapeerde zwierig haar Chanel omslagdoek om haar elegante schouders.
Ik was het overigens met haar eens terwijl we het ook vaak oneens waren en zij mij een recalcitrant maar wel grappig wicht vond.
We bulderden dan ook vaak gezamenlijk van het lachen tussen alle aria’s en zangoefeningen door.
Gemma en ik … we begrepen elkaar.
Zo nu en dan kwam ik op les op voor mij slechte dagen en dan maakte zij de voordeur open en zei: Oh , ja ik zie al aan je gezicht dat het vandaag niks wordt met zingen .
Je ziet er ook zo verkreukeld uit.
Smeer wat make-up op je gezicht en ga maar lekker bij Ad in de keuken zitten dan maakt hij wel koffie voor je.
Wanneer dit dan in de namiddag was zei haar man Ad: Koffie??? Zei ze echt koffie??
Kind we trekken een fles troostwijn open en terwijl hij de kurkentrekker zocht mompelde hij: Mijn god moet je die tenor horen zeg, het lijkt wel een fluitketel, wat ben ik blij dat mijn schildersatelier op zolder is en ik niks te maken heb met die rare zangwereld van jullie.

Ad is overigens een fantastische kunstschilder en sprak tijdens de universiteitsborrel de legendarische woorden tegen mijn vriend : Zeg Ludo jongen, kun jij mischien nog wat wijn halen zodat ik zo snel mogelijk vergeet dat ik in Utrecht ben en niet in Maastricht !
Gemma bitste: Niks daarvan, je hebt al drie glazen op, we moeten nog de hele dag en straks naar het promotiefeest bij de promovenda thuis ( dat was overigens vriendin Esther Jansma ,dichteres maar ook professor in de dendrochronologie , moeilijke materie over hoe je kunt zien hoe oud de wereld is naar aanleiding van de jaarringen van bomen en de fossielen ervan )
Na een poos kwam Esther naar ons toe en zei : Wat geweldig dat jullie helemaal vanuit Limburg hiernaartoe zijn gekomen.
De man van mijn zanglerares zei: Ja, het was een heel gedoe om in de juiste trein te stappen en het hotel te vinden.
Je had trouwens een goed verhaal over die boomstronken, ik snapte er alleen geen bal van.

Om de tijd tussen de borrel en het feest, enigszins nuchter , te overbruggen gingen we dan maar koffie drinken samen met schrijver Leo Vroman en zijn vrouw die er een beetje beduusd en verloren bij stonden tussen al die  borrelgasten .
Gemma , een echte oermoeder maar met de features van een wat oudere Carmen ,liep naar die twee mensjes toe en zei: Jullie gaan gezellig met ons mee een kop koffie drinken.
Vroman was overigens aan het dementeren en liep in een onbewaakt moment weg.
Gemma foeterde : Nou, dat is fraai , ben ik even naar het toilet en dan is Leo zoek. Hadden jullie niet beter kunnen opletten? Ga jij hem maar gauw zoeken Ad , hij kan nooit ver weg zijn.
Tegen mevrouw Vroman zei ze liefdevol: We vinden hem wel hoor wees maar niet ongerust.
Mevrouw Vroman lispelde : Oooh? Wat is er dan ? en Gemma fluisterde dan weer tegen mij: Volgens mij is zij ook niet meer helemaal goed , ocherme.
Ad vond Leo , starend in de etalageruit van een boekwinkel op dezelfde gracht .
Kijk Leo , zo sprak Ad, hier ligt ook een boek van jou.
Vroman antwoorde: Ik kan me niet zo goed herinneren dat ik een boek geschreven heb maar ja mijn naam staat er wel op……….
Die uitspraak ontroerde ons en vooral Ad die .. godverdomme wat is dit toch triest…mompelde.
We voelden ons een beetje verkreukeld, maar dan vanbinnen.
Die plooien streken we dan toch maar glad met een glaasje wijn en toen…op naar het knalfeest bij Esther en haar man William ( overigens ook professor aan dezelfde universiteit).
De volgende dag lagen Ludo en ik in de katerkreukels.
Gemma en Ad niet , fris als hoentjes zaten ze in de ontbijtzaal .
Ad riep vrolijk: Jongens , het is een prachtige dag want we gaan terug naar Limburg.

Gemma en Ad , flamboyant, elegant, lief , grappig , slim, oer-Limburgs en verre van …. verkreukeld. .

Sissi

Sissi is weg! Laatst was ik bij ouwe Giannis en zei : Waar is die mok  met de afbeelding van Sissi eigenlijk die Giorgos voor zijn moeder in het Sissi-museum in Wenen  had gekocht? En dan ga je samen de kasten eens overhoop halen in de keuken van Mournies maar vindt je die mok dus niet. Spoorloos verdwenen. Net zoals haar gouden sieraden die dus echt wel iets waard waren.Die mok? Ach ja , best jammer maar geen al te grote ramp. Maar ik vind het wel raar dat er daar maar vanalles zomaar weg komt. De sieraden had ma Zoi overigens verstopt ergens in een spelonk onder de oven. Alleen haar kinderen Maria en Giorgos wisten ervan en na haar dood werd dan ook het doosje met het goud ( zoals men dat hier noemt ) geopend en kwamen we gezamenlijk tot de ontdekking dat de duurste stukken ontbraken. Niet dat we erop uit waren , integendeel zelfs , maar de teleurstelling was toch erg groot en natuurlijk alweer die vraag…. Waar zijn die echt dure ketting en ringen gebleven? Aan de ouwe Giannis hadden we ook al niks want hij barstte destijds al in huilen uit bij het zien van zelfs maar dat doosje. Een doosje met vooral waardeloze prullen en nog maar een paar dingetjes die de moeite waard waren. Ik kreeg een soort van steen , een oog uit de zee gevat in goud die nu om mijn nek hangt aan de ketting samen met het typische Kretenzisch, Minoische hakbijltje dat ik hier kocht bij een juwelier toen ik  hier voor het eerst was. Maria hield de rest en daar was de kous mee af. 40 dagen na de begrafenis van ma Zoi was dan ook de eerste herdenking en gingen we mee naar het huis van haar zus en kijk eens aan…. daar stonden de duurste poppen van Zoi , glimlachend als altijd , maar nu op haar sofa. Ik kon er mijn ogen niet vanaf houden want het leek alsof de poppen tot een soort van Chucky’s waren verworden en elk moment een mes in hun poppenhandjes tevoorschijn zouden toveren om je de strot mee door te snijden. Ik fluisterde dan ook : Maria , zie je die poppen van je moeder? Die heeft jullie tante gewoon mee gejat terwijl jullie de boel aan het opruimen waren.En stiekem dacht ik …. die sieraden die zoek zijn zal zij ook wel hebben!  Gelukkig maar dat ik nog het idee had om de allerduurste pop in de armen van de dode Zoi te leggen en dat, althans voor haar,  prachtstuk mee het graf in ging. Zeer ongebruikelijk hier trouwens , zelfs bloemen mogen hier het graf niet in want  dan vergaat het lijk te langzaam omdat er allerhande chemische stoffen vrij komen . De vracht losse anjers en rozen  bovenop het lijk worden vlak voordat de dode omlaag daalt ervanaf gehaald en in een vuilniszak gestopt.  Daarna verdwijnt de dode omlaag dat afschuwelijke , betonnen gat in en wordt de boel , met opgestroopte mouwen, door de jongens van de begrafenisonderneming dicht gemetseld terwijl de familie er nog bij staat!De bloemstukken worden trouwens wel op het graf gelegd. Toen onze Sissi stierf was de wens van de familie … geen bloemstukken maar geld doneren aan ” het lachende kind ” . Een filantropische instelling voor zieke kinderen .

Ja , die begrafenissen zijn hier vreselijk met open kisten en de papas breuzelt een half uur en daarna ben je weg ! De volgende kist met familie  staat namelijk al te wachten om ook dat duistere gat in te gaan. Big business . Maar Sissi is dus weg en daarmee ook onze  Griekse Sissi die een heel erg niet Sissi-like leven heeft gehad. Niks te prinsessen maar keihard werken haar hele leven lang en zorgen dat Giorgos  en Maria te eten hadden en …. in de 5 jaren dat ik haar heb gekend , het aan mij ook niets ontbrak.

Onze Sissi is dus weg en haar mok ook …. maar ze zou de foto hierboven geweldig hebben gevonden omdat ik eruit zie als een Sissi!

De Intendant

Wat is een intendant? De baas van een operahuis . Ik kan u zeggen , geen gemakkelijke taak aangezien je niet alleen de solisten voor jouw operahuisprodukties uitzoekt maar ook moet dealen met al die zangers en zangeressen. Om de haverklap komen ze klagen en zeuren op je kantoor. De airco in de repetitieruimte doet het niet of het is  daar veel te koud .Mijn appartement is waardeloos en ligt niet op loopafstand van de opera  Waarom wil die regisseur allemaal van die rare dingen op toneel? Waarom is mijn kostuum nog steeds niet klaar want we zitten al in week 2 van de repetities ( die repetitieweken duren dus 6 weken  en er is tijd zat om die paar lappen nog tot een representabel kostuumpje aan elkaar te naaien door de kostuumafdeling) Maar, ook operazangers klagen graag en veel .

Nu zijn er ook intendanten waarbij je alleen maar de handtekening , meestal groots , onleesbaar en meeslepend en altijd door de getypte tekst heen , op je contract ziet staan. Vaak zijn ze onderweg om andere produkties in het buitenland te gaan bekijken en zie je ze eigenlijk nooit. Dus dan ga je maar oeverloos ouwehoeren bij de casting director oftewel zijn assistent die meestal tot over zijn oren in het werk zit en daar ook niet echt op zit te wachten. Nu was ik nooit zo’n zeikerd maar vond de assistent en castingdirector van de intendant  van de Vlaamse Opera een erg leuke vent met humor. Niks te doen in de pauze dus, we gaan us ff op het vijfde verdiep neuzelen. De thee stond altijd klaar en ach … eigenlijk vond Hein  M ( laten we hem zo noemen want zo heet hij ook ) het ook best wel gezellig. Of ik nog iets grappigs te melden had ?. Mwah niet echt maar ik wilde best wel eens voordoen hoe onze baas na een voorstelling de ruimte binnen stapte waar dan de receptie oftewel nazit was. Een beetje zoals een Mustanghengst die net gevangen is , zijn tanden laat zien en met zijn manen wappert. En dan ben je dus als onnozele impersonator bezig en stapt daar de intendant  Clemeur  himself binnen en zegt : Ik hoorde jullie lachen en dacht ik wil ook wel mee lachen. Dan kun je twee dingen doen: Oftewel je vertelt de laatste repetitiegrap of… je doet hem gewoon nog maar een keer na. Ik koos voor het tweede met gevaar voor eigen zangersleven maar ik had geluk…. de man moest zelf het hardst lachen en zei: Doe ik dat echt zo? Nooit geweten en nu mevrouw Romijn wordt het toch tijd dat u met uw grappen en grollen weer naar beneden gaat want de pauze is bijna voorbij.

In Enschede bij de Reisopera had je dan Louwrens L. Ook zo’n leukerd eigenlijk. Nou ja, niet altijd zo heel relaxed , een Hollander en dus geen Belg . Hij sprak dan ook vaak de woorden: Ik heb vandaag geen tijd voor je La Romijn . Kom straks maar terug zo rond een uur of vijf en dan gaan we heel mischien naar cafe De Bolknak en lullen we daar wel. Klachten kun je kwijt bij Ingrid mijn secretaresse. Maar ik had geen klachten en dus werd het vaak de Bolknak. Totdat ik op een dag toch een klacht had. Ik zong en speelde Das Suesse Maedchen in de  hedendaagse opera Reigen van de geweldige componist Boesmans. Mijn rol was een soort van Lolita met bijbehorende Lolita-outfit en nog gewaagder eigenlijk dan in de film . Het broekje onder de tutu was minuscuul. Geweldig, fantastisch, top! Totdat de regiseusse zich blijkbaar realiseerde dat haar ouders naar de premiere zouden komen. Het broekje werd dan ook verwisseld door  een BROEK . Wel met vlindertjes maar toch…. Ik dus klagen bij Louwrens. Eindelijk ben ik verdorie eens een keer bijna naakt op toneel en nu krijgen we dit ? Mijn billen zijn geweldig en daar is toch niks mee ? Of wel soms? Zo toeterde ik tegen intendant L. Hij zei : Met jouw billen is inderdaad niks mis, ik vind ze fantastisch en geloof me , ik heb er verstand van! Maar jij gaat gewoon die grote broek aantrekken en na de premiere mag je weer in je string rondhopsen en kan de hele wereld weer genieten van jouw perfecte billen . En nu oprotten want ik heb nog wel iets anders te doen!

Tot straks in de Bolknak!

Zomaar zingen op Curacao…. slot

Nu  zei ik dan wel heel stoer dat vriend L en ook P niet moesten panikeren ( zie einde van de blog zomaar zingen op Curacao deel 2 ) over het feit dat ik blijkbaar een lezing zou gaan geven aan de universiteit van Willemstad. Maar ik was er toch zelf ook niet helemaal gerust op en vroeg aan organisatrice Josephine : Wat voor publiek zit daar dan? Professoren en studenten? Ja , tuurlijk kindje , en ook nog twee expat  oratoriumkoren van hier. Hartstikke leuk toch? Heel veel Nederlanders dus. L bleef op van de zenuwen en kalmeerde ook bij die geruststellende woorden niet: Wat ga je daar dan in godsnaam vertellen? Wat een drama! En dit alles deze  keer niet handenwringend zoals hij dat normaal gesproken zou doen, want hij hield een biertje vast terwijl we aan de Avila beachbar zaten.

Ik besloot dat ik precies hetzelfde verhaal zou vertellen als voor de kinderen van de international school en de school voor inheemse armoedzaaiertjes tijdens de schoolconcerten. Dit alles uiteraard ook doorspekt met zingen samen met pianist Carlos. Josephine bevestigde dat er ook een vleugel was en ik wilde ook graag mijn meegebrachte foto’s van operaprodukties laten zien via zo’n projector. Geen probleem. Of toch wel? Toen we aankwamen in de zaal van de UNI bleek dat de vleugel waarschijnlijk al 10 jaar niet meer gestemd was en van zo’n projector ontbrak  elk spoor. Pianist Carlos kreunde: Hier heb je dan jaren voor gestudeerd om dan op de ergste tingeltangel aller tijden te moeten spelen en….. de pedalen doen het niet, GEEN ENKELE … zo huilde hij bijna. Ja, het werd behelpen, dat was duidelijk en eigenlijk stelde mij dat wel gerust. Wanneer alles gelikt en perfecto in orde is dan kun je er vanuit gaan dat het verwachtingsniveau erg hoog ligt. Enfin, ik vertelde mijn zelf in elkaar gedraaide verhaal over opera waarin de dood en de liefde de hoofdrol spelen , Carlos deed zijn best om toch zo goed als mogelijk te spelen , ook zonder pedalen en aan het eind liet ik mijn foto’s maar gewoon van hand tot hand gaan. Ook vertelde ik  hoe het eraan toe gaat tijdens audities en repetities.

En toen kwam het meest hilarische moment van het hele Curacao-Erlebnis. Een mevrouw in het publiek stak haar hand op en zei: Ik heb hier mijn zoon bij me die naast me zit en hij wil ook graag iets zingen , he lieverd? De zoon was overigens ergens in de dertig en schudde heftig NEE  met zijn hoofd. Nee, moeder ik wil niet zingen ( ik moest even denken aan van Kooten en de Bie … Nee moeder , ik heb geen geile vriendin). Jawel schat, vond moeders, je kunt zo fantastisch zingen en we hebben de bladmuziek van de Matheus niet voor niks mee genomen. Mischien kan mevrouw Romijn je nog wel wat goede tips geven ook. De zoon werd rood … nee purper in zijn gezicht en weigerde. De moeder riep: Maar we hadden thuis afgesproken dat jij hier ook zou zingen want dat vindt mevrouw Romijn best goed. Ja, tuurlijk vond ik dat goed maar we gaan iemand die niet wil natuurlijk niet dwingen he? Dankbaar knikte de onfortuinlijke zoon en moeders wierp mij een vuile blik toe!

Enfin, ook het universiteitsleed was geleden en eindelijk zaten alle optredens er dus op. Maar we hadden nog twee dagen op het prachtige Curacao en we besloten dan ook om eens naar het kleinste ABC-eiland te vliegen. Dat kon voor een habbekrats maar er was alweer paniek. De dag ervoor was zo’n vliegtuigje waar maar 6 mensen inpassen neer gestort. Zo lazen we in de krant. Vriend P meende: Gewoon doen hoor,de kans dat jullie ook neerstorten is nihil volgens de statistieken . En zo geschiedde, we gingen toch voor het luttele bedragje van 50 gulden per persoon. We hadden ook nog wat cargo bij ons , een zak van 5 kilo cementkleurstof voor de dochter van Josephine die daar woonde. Geweldige dag gehad,vooral in het donkeyresort met meer dan 3000 ezels en  het vliegen was fantastisch, eindelijk eens in een echt vliegtuigje overigens zonder seatbelts ( ook niet voor de piloot) en toen kwam de dag waarop Josephine ons naar het vliegveld van Willemstad zou brengen om weer terug te vliegen naar Amsterdam. Zij drukte mij een cheque in de handen met de woorden: Hier is je gage kindje , het was fantastisch. Vriend L kreet: De bank van Curacao? Waar gaan we die cheque dan inwisselen? Ooooh , in Den Haag is ook zo’n bank jongen . Gelukkig was er ook een dependance van de bank van Curacao op het vliegveld en we gingen eens even vragen of er ook dependances in Nederland zijn. Die waren er dus niet. Ja, ooit … 25 jaar geleden ofzo en inderdaad in Den Haag , mja wist Josephine veel. Op het vliegveld kon ik die checque ook al niet verzilveren . Dus ja dat was natuurlijk wel een minpuntje.

Er werd beloofd dat mijn geld dan ook gewoon overgemaakt zou worden wat ook gebeurde en L en ik vlogen terug , zwaaiden Dusja Curacao uit en hadden al heimwee in het luchtruim naar dat fantastische eiland met de lieve chaoot Josephine.

Kretenzisch bijgeloof

Ik lees vandaag dat de eigenaar van  de biefstuk restaurantketen  Loetje  in Amsterdam van zijn eigen trap is gevallen en het helaas niet overleefd heeft. Het gekke is dat ik nog nooit van Loetje Klinkhamer had gehoord met zijn biefstukken maar Nederlandse vriendin J het er gisteren nog over had.  Geweldige biefstukken , zo vond zij , echt een must om naartoe te gaan wanneer je in Amsterdam bent. Dat de man dan nu blijkbaar niet meer onder ons is zou de nuchtere Nederlander afdoen als puur toeval. Zoniet de Kretenzer. De Kretenzer zou je dan vragen of je wel drie keer op de grond gespuugd hebt terwijl je het over die persoon had. Zoniet? En natuurlijk hebben wij dat niet gedaan , dan heeft het boze oog zijn werk gedaan. Dat heeft overigens niks met roddelen te maken want het woord boos is dan mischien wel een beetje misleidend. Hier is het wanneer je iemand of iets wat iemand bezit bewondert en je dat uitspreekt gebruikelijk om dan even drie keer symbolisch te “spugen” om de vloek van het boze oog  af te wenden.

Zo hebben wij dan ook alweer jaren onze paarden Valentina en de Kretenzische Loui. Ook hier ga je zo’n paard eerst eens “uitproberen” en toen de inmiddels overleden pa van Giorgos  en  ex-man van zijn moeder , de ouwe  Mixalis  hoorde dat wij van zins waren een paard te gaan kopen , belde hij om de haverklap naar de ma van Giorgos om te vertellen dat hij dat een waanzinnig idee vond. Een paard??? Waarom?? En dan ook nog een paddock achter het huis maken en een stal bouwen?? Hij vond het niks en hoeveel geld zou dat wel niet gaan kosten? Enfin, de ma van Giorgos vertelde hem dat het haar huis en grond was en wanneer ik een paard wilde dan zou ik ook een paard krijgen en zij vond paarden ook geweldig. Maar .. terug naar de eerste keer  uitproberen van paard Valentina . Dat ging uitstekend terwijl de eigenaren vertelden dat ze  de prachtige V heel graag kwijt wilden voor het zachte prijsje van maar 1000 euro  , omdat ze onberekenbaar was en zij er voor geen goud meer op zouden kruipen. De tweede keer edoch viel ik ervanaf , kreeg overigens applaus van de eigenaren omdat ik er in een grote boog en heel elegant vanaf viel en zelfs de teugels nog in de handen had. Wel in de rijbroek gepiest van de pijn aan mijn arme heupje maar dat ging ik hen niet aan de neus hangen. We kwamen thuis en de ma van Giorgos vroeg hoe het was gegaan? Wij vertelden dat ik er dit keer vanaf gevallen was maar het paard toch gingen kopen . Meteen werd de telefoon ter hand genomen om Mixalis te bellen en ma Zoi toeterde : Nou, je hebt je zin, door al dat negatieve gepraat over dat paard is Korina ervanaf gevallen. In het vervolg houdt jij gewoon je mond over dat thema , begrepen? En dat paard komt er gewoon. Mij werd uitgelegd dat het hier om een gevalletje boze tong ging omdat die ouwe gek steeds zo zeurde en  negatief oreerde .

Ook paard Loui kwam er en had dan op een gegeven moment koliek. Niet echt heel heftig maar hij lag toch op de grond in de paddock en wilde niet eten. Dus kwam de stiefpa van Giorgos, onze ouwe Giannis, in aktie. Uit de koelkast werd een flesje wijwater, dat meegenomen was uit de kerk, gepakt en de ouwe sprenkelde wijwater over paard Loui terwijl hij er drie keer omheen liep en het een of ander mysterieus gebed prevelde. Een soort van “toverformule” die alleen de oudste man van elk gezin kent en dan weer doorgeeft aan zijn zoon voordat hij sterft. En ziedaar, Loui stond op alsof er niets aan de hand was en ging zijn hooi eten. Ik vond het een wonder, de familie schokschouderde en zei: Zo werkt dat gewoon hier, iemand heeft Loui teveel bewonderd en dat wordt zo’n beest ziek. Omdat ik  dit soort mysterieuze en onverklaarbare zaken fascinerend vind vroeg ik dan ook erover door  en vertelde ouwe Giannis met veel verve een verhaal over een vriend van hem die het boek Solomon van achter naar voren gelezen had. Dat doe je niet want dan roep je eigenlijk de duivel aan en dus … stortte het huis van de man zomaar in elkaar , werd hij gek en sleet zijn laatste jaren in het gekkenhuis ook wel psychiatrische kliniek genoemd. En nee, het was geen aardbeving want we hebben rond  Kreta alleen maar zeebevingen en die zijn te ver weg om dit soort grote schade aan te richten , zo werd er nog bij verteld.

Ook kwam mij ter ore dat de vrouwen hier voodoopoppen maken. Nou, ik was best pissig over het feit dat Giorgos maanden na zijn scheiding  , een keer per week, met zijn ex Eleni  naar de supermarkt reed omdat zij geen auto en rijbewijs  had en ik wel en dus  maar zelf met de boodschappen moest slepen . Ik zei dan ook tegen de zus van Giorgos : Mischien kun jij wel een voodoopop maken die op haar lijkt . Niks met naalden die je erin steekt maar gewoon een hele dikke pop met een enorme kont . Nu weet ik niet of de zus van Giorgos dat ook gedaan heeft , want daar spreek je dan weer niet over, maar de week erna kwam Giorgos thuis van alweer  een keer boodschappen doen met zijn ex en zei: Eleni snapt niet dat ze in een week twee kilo aangekomen is terwijl ze elke dag gaat fitnessen en op dieet is. Heel raar.

I am not Cretan maar ik kon bij dit heuglijke nieuws ook niet calm blijven en dacht: Wat een geweldig eiland met al die mysterieuze zaakjes die blijkbaar gewoon werken.

De boze tong, het boze oog en voodoo ! I love it .

Zomaar zingen op Curacao deel 2

Na de twee lunchconcerten in het Avila Beach Hotel inclusief gratis overnachtingen werd het dan toch tijd om te verkassen naar een ietsje mindere plek. Een appartement in the middle of nowhere en hoeraaaaa er was ook een zwembad. Juist ja, het hutje leek wel een gevangenis met tralies voor de ramen en het zwembad had duidelijk nog nooit een poolboy gezien. Een verzamelplek voor algen, de legionellabacterie en triljoenen muggen . Toch ging ik erin  zwemmen terwijl vriend L ernaast zat en zich afvroeg of ik wel goed snik was. En dat terwijl hij de muggen van zich afsloeg en ondanks spuitbusladingen antimug  toch langzaam veranderde in een melaatse . Josephine had beloofd dat ze ons de volgende dag zou komen ophalen en dan ging het richting schoolconcerten. Om acht  uur in de ochtend zou ze er dan zijn en L jammerde : Het is al half negen  en nog steeds geen Josephine, volgens mij is die chaoot ons gewoon vergeten en creperen we hier langzaam . Maar rond een uur of negen  kwam haar barrel van een auto dan toch hortend en stotend aanrijden met op de achterbank  de Venezueluaanse pianist Carlos die dan het “geluk” had dat hij in het huis van Josephine logeerde. Geen oog dicht gedaan, zo sprak hij, dat mens heeft twintig honden waarvan er een aantal  zomaar op mijn bed sprongen en ik ben allergisch voor honden. Ik vond: Niet zeiken, ben blij dat je met je opgezwollen kop  niet hoeft te zingen. En fantastisch toch dat Josephine twintig zielige straathondstumpers opvangt ?

En dan gaat het eerst richting international school, een school voor kinderen van diplomaten en andere hoog geplaatste luitjes op het eiland . Tweehonderd  verveelde kids die met propjes schoten en al bij voorbaat Boe riepen  en wat onderuit gezakt op hun stoelen hingen. Ga er maar aan staan. Maar Romijn had een goeie openingsspeech  aufs Lager:Hey guys , how ya’all doing? You also think it is ridiculous early in the morning for a concert ? Me too. Hey teachers! Leave those kids alone !!  ( Met dank aan Pink Floyd voor de tekst  ) . Enorm gejoel en met een handgebaar van volksmenner Romijn  kalmeerden de pubers en werd het muisstil. Ik had een heel goed concept genaamd Erotas en Thanatos / Liefde en Dood,  in elkaar gedraaid. De thema’s in de opera en tussen de aria’s , liederen en ook musicalsongs door vertelde ik er dan ook over. Wel op een luchtige manier. De kids werden steeds enthousiaster en na mijn optreden nodigde ik dan ook eventuele talenten uit om ook eens iets ten beste te geven. Aarzelend kwam er een jongen naar voren en zei: Ik daag jou uit om het Curacaose volkslied te zingen en ik begeleidt je op de vleugel . Nu had ik geen idee maar zei : Ok, ik ken het volkslied Dusja Cuaracao niet maar dan improviseer ik wel.  Het werd geweldig en geen woord juist maar het gymzaaltje stond op zijn kop.

Josephine vond: Dat heb je geweldig gedaan , nu gaan we naar een heel moeilijk groepje  . Oh? Nog moeiliijker? De kinderen van de local school uit arme gezinnen . Het was inmiddels middag en  er  zaten wederom zo’n honderd pubers  voor mijn neus. En wel in het museum van Willemstad. Waarvan velen gapend en nog vele malen ongeinteresseerder dan the rich kids. Maar terwijl ik de Habanera uit Carmen zong zag ik toch drie grietjes die mee deinden op de muziek. Ok, dat gaat goed dacht ik. na de Habanera zei ik dan ook: Hey , ik zie dat jullie dit “liedje” kennen en een van de deingrietjes riep: Jaaaa van de cartoons op tv.  Nou, dan kom maar naar voren en dan zing ik het nog een keer en is het leuk wanneer jullie erbij dansen. Niet tegen dovemansoren gezegd. De drie meisjes deden een soort van flamencodans waarbij elke Carmen, Frasquita en Mercedes verbleekt . Ik zong ook een stuk uit Bernsteins Trouble in Tahiti en wederom shaketen de drie grietjes their asses. Hartstikke leuk.

Na al dit vond vriend L : Wij gaan gewoon terug naar het Avila Beach en betalen dan zelf wel.No way dat we in dat afschuwelijke appartement blijven . En mijn taak zat erop totdat vriend P in paniek de dag na het terug inchecken in het Avila Beach  kwam en zei: Hebben jullie dit gezien? Hier, een krantenartikel waarin staat dat Corinne overmorgen een lezing gaat geven aan de universiteit van Curacao . Dat heeft Josephine geregeld maar ik neem aan dat Corinne daar niks vanaf weet want ze ligt hier een cocktail te drinken en totaal relaxed  met de voetjes in het zand. Dit wordt een ramp … vond vriend P . Kan ze dat wel? Dat is toch heel iets anders dan zingen ? Ik slurpte van mijn welverdiende cocktail en zei: Niet panikeren , ook dat komt helemaal goed.

Zomaar zingen op Curacao deel 1

Jaren geleden  was P, een vriend van mijn vriend L die op Curacao woont , weer eens in K en zei: Ik ken Josephine Sweers , een wat oudere dame uit Sittard , die al jaren op Curacao woont en daar cursussen Frans geeft via de Alliance Francaise maar ook klassieke  concerten organiseert. Mischien wel iets voor Corinne?  Nou, heel graag zelfs , wie wil nu niet naar dat prachtige eiland en daar zingen dus werd het geregeld. Josephine werd gecontacteerd en yippie ik mocht komen om twee recitals te geven in het Avila Beach Hotel ( onze Beatrix heeft er een appartement ) en ook schoolconcerten geven . De vlucht werd betaald ( ook voor vriend L) er was zelfs gage  en we zouden na veel gesoebat dan ook twee dagen  resideren in het Avila Beach hotel maar daarna oprotten naar een andere, goedkopere  locatie.

Josephine had het allemaal perfect geregeld en zou ons na de lange vlucht ook ophalen van het vliegveld . Dat begon al goed maar niet heus. Josephine bleek een ongelofelijk warhoofd te zijn en wist niet meer waar ze haar auto nu geparkeerd had. En dan loop je rond met je koffers en een jetlag van hier tot Curacao om die auto te zoeken op de parkeerplaats. L zei: Wat voor merk is het en welke kleur ? Nou, dat wist Josephine niet . Wat ze wel wist was dat er flink wat deuken in zaten en de auto mischien wel  wit was van kleur. Dat was in ieder geval al iets. L vroeg : Heeft die auto van u ook automatische vergrendeling? Dan kan ik mischien op het knopje van  de sleutel duwen en dan kun je aan de oplichtende lampen zien waar hij staat . En halleluja , we hadden geluk en waren vlakbij het vehikel , beep beep zei een BLAUWE Seat Ibiza . Onze koffers konden niet in de port bagage want Josephine was vergeten de Franse cursusboekjes eruit te halen. Naja, dan maar op de achterbank waar ik op een van de koffers zat. L mocht voorin en stond doodsangsten uit want Josephine draaide zich telkens om , en dat minutenlang , om met mij te kletsen, waardoor we bijna in een greppel langs de , al niet zo geweldige weg, belandden. Na een half uur werd er gestopt midden in Willemstad ( het was negen uur des ochtends ) en de schattige en lieve maar enorm, chaotische Josephine  zei: Zoooo, we zijn er. Oooh? Wij zagen geen Avila Beach Hotel. Weet u dat wel zeker mevrouw Sweers meende vriend L nog.?. Jahaaaaaa jongen , we gaan eerst even naar het radiostation van Curacao waar Corinne een interview gaat geven en dat komt live op de radio , leuk he? Had ik dat niet gezegd dan? Nou,geweldig met je jetlagkop meteen ouwehoeren over jezelf en de concerten , wie wil dat niet ? ik wist van niks maar het was leuk en ik palaberde erop los.

Daarna dan toch door naar het Avila Beach waar P al op ons wachtte in de lobby  . Josephine nam afscheid en zei: Ik zie jullie morgenvroeg weer , dan kom ik met de pianist Carlos uit Venezuela die Corinne gaat begeleiden ( gelukkig had ik mijn muziek al opgestuurd naar Carlos) . En we gaan dan samen gezellig s’avonds eten bij een goede vriendin van mij  uit Belgie die de boel sponsort . So far so good!

De avond bij de Belgische vriendin was niet om doorheen te komen zo saai. Gelukkig had ze wel drie pitbulls die de villa met hek en tralies voor de ramen beveiligden. Niet aan de honden komen , meende ze nog, het zijn killers , terwijl ze het hek open maakte . Nou, ik hing er gelijk met de jatten aan en ze waren superlief en gingen zelfs op de rug liggen om gekroeld te worden. Ongelofelijk .. vond de Belgische … dat doen ze normaal nooit! Ik voelde me dan ook gelijk thuis. De volgende dag dan het eerste concert met een korte repetitie met Carlos vooraf . Het liep gesmeerd en man wat een geweldig concert met een ontzettend dankbaar publiek van overwegend Nederlandse Alliance Francaise vrienden en vriendinnen van Josephine. De zoon van Josephine was er ook en zei: Dudes , wanneer al dat zingen gedaan is dan laat ik jullie het echte Curacao zien en wel het nachtleven met Fransje mijn beste vriend. Fransje komt uit een geslacht van walgelijke Hollandse slavendrijvers die hier plantages hadden maar Fransje is ook kunstenaar en schildert geweldige muurschilderingen in de nachtclubs hier . Een hoog Disneygehalte waarbij de clubmaffia het artistieke nauwlettend in de gaten houdt met een wapen in de aanslag. He Fransje ? Fransje , die er ook was knikte van ja en mummelde : Och,  het betaalt best goed en ik ben niet trots op mijn familie . Gelukkig zijn ze allemaal al lang dood .

Maar eerst ging het dan naar de Campo Alegre , het grootste bordeel ever, met vriend P. Vriend L vroeg: Hoe komen wij daar dan binnen met een vrouw ? Die vrouw was ik dus. Geen probleem .. zei P . Ik ken de manager en ik ben er kind aan huis dus dat komt wel goed en oh ja , ik heb gewoon gezegd dat jij als journalist een positief stukje gaat schrijven over de Campo Alegre. Nou, we werden aan de poorten van het kamp waar elke dame een soort van huisje heeft met open armen verwelkomd. Nou ja, een open arm dan want de andere hand van de manager en zijn kompanen rustte op het duidelijk zichtbare wapen in de broeksband. We werden rond geleid en L kreeg een vodje in de handen geduwd met propagandateksten. Vooral dit ook even melden … was de boodschap!

De Campo Alegre, er zitten daar dames uit Colombia en de Dominicaanse republiek. En ik moet eerlijk zeggen , het ontbreekt ze aan niets en ze zijn hun eigen baas , maar ja , wel met die bewakingsapen . het meest absurde was edoch de computerruimte waarvan de manager zei : Hier kunnen de dames contact houden met hun familie. P fluisterde :Let ff op en kijk , geen enkele van die computers  doet het. Daarna ging het naar de ruimtes waar dan spelletjes gespeeld worden zoals schaken en …. alweer disco . In de Disco kwam er een hele mooie dame naar mij toe en zei: Ik vind jou heel mooi, ga je met me mee? Vriend L en P scoorden daar niet en ik vroeg: Waarom met mij? De dame meende : I hate men and they are horrible . Horen jullie  het ? Riep ik tegen L en P.

Curacao . It’s a womans world , maar niet heus !

Wat doet een operazangeres overdag ?

De meest gestelde vraag door leken die je alleen maar zien schitteren op het operatoneel en dat is , behalve  matineevoorstellingen, altijd s’avonds. Ik ben al jaren geleden gestopt om hier een serieus antwoord op te geven want ondanks een hele verhandeling blijf je vraagtekens zien in de ogen van de vraagsteller. Mijn favoriete  antwoord werd dan ook , vooral op recepties na premieres : Dan poets ik de wc’s in de opera . Dan was je gelijk van dat gevraag af en kon je ongehinderd en snel doorstomen naar het champagnebuffet en de hapjes en liet je de vraagsteller, die al zes wijn op had ,  verbluft achter.

Maar ik wil het hier best nog wel een keer uitleggen. Operazangers besteden het grootste gedeelte van hun tijd met reizen. Zit je niet in de auto , dan hang je in de  trein of een vliegtuig op weg naar repetities , voorstellingen en audities. Niet lekker ontspannen maar met zenuwkrampen , waarbij je de te zingen partij of aria’s in je hoofd nog even doorneemt en mee mummelt of bleeert met een eventuele cd in de auto,  vooral wanneer het richting eerste repetitie of auditie gaat. Nu zou je dus zeggen dat je, je over zo’n eerste repetitie geen zorgen hoeft te maken want je bent immers al ingehuurd voor je rol en er zijn officiele contracten ondertekend. Wrong!!!  Meestal wordt je gevraagd door de castingman van zo’n operahuis  en hebben de dirigent en regisseur vaak geen weet over welke zangers er mee gaan doen aan hun allernieuwste creatie. Het ei van Columbus wordt daarin soms geheel opnieuw uitgevonden . En dan kan het best zijn dat jij hartstikke tegenvalt omdat de dirigent vindt dat je toch net niet het juiste stemtype bent en de regisseur je te dik, te dun,te sexy, niet sexy genoeg,  te groot of te klein vindt. Alles is mogelijk. Het is dus zaak om gewoon te relaxen , zorgen dat je, je rol goed kent en maar gewoon je best  doen. Bevalt het niet ? Dan is er nog altijd een clausule in het contract waarin staat dat ze je ook meteen weer kunnen ontslaan maar je wel ruimhartig de helft van je gage krijgt of …. een nieuwe rol aangeboden in een andere produktie. Toch best schappelijk  van die operahuizen. Ik heb het zelf gelukkig nog nooit meegemaakt . want dat lijkt dan wel een aardige oplossing maar in de operawereld krijg je dan toch het stempel KNEUS  en hebben ze het er nog jaren over. Weet je nog dat  toen en toen , zus en zo eruit geflikkerd werd? Kortom , je bent overgeleverd aan de willekeur van de eerder genoemde dirigent of regisseur.

Zitten de eerste repetities met dirigent en regisseur erop en ben je goedgekeurd dan kun je, je opmaken voor zes weken repeteren . Oh? Maar je kent je muziek toch? Wat valt er dan veel te repeteren? Nou, je banjert niet zomaar wat over het toneel he ?. Elke stap , beweging en emotie wordt uitgebreid besproken met alweer die regisseur en ook het karakter van je rol. Wie ben ik en waarom doe ik dit ? Een complex gebeuren maar wel heel erg leuk. S’avonds keer je dan huiswaarts maar niet heus. Je bent meestal in het buitenland of in een stad ver van huis en dus huur je een appartementje aldaar. Goh, wat spannend? Nou nee, je zit vooral eenzaam  in je eentje te koekeloeren en het ergste wat je kan overkomen is dat de verhuurmevrouw of meneer de WIFI code zo onduidelijk neer gekalkt heeft op een papiertje waardoor het niet te ontcijferen hyrogliefen zijn en je met je laptopje niet online kunt . Je vraagt je dan ook godverend af welke idioot ooit heeft bedacht dat er in zo’n code het cijfer 0 maar ook de letter o voorkomt, niet van elkaar te onderscheiden  . Na twintig keer bellen wordt dat euvel gelukkig meestal verholpen en blijkt soms ook nog eens  dat de router gewoon niet aan stond. Je bent dus als een mathematicus bezig geweest om alle denkbare miljoenen combinaties te combineren maar het kastje stond gewoon niet aan. Dat overkomt niet alleen de “domme” tenor maar ook de “slimme ” mezzo.

Maar dan kan het creatieve werk toch echt beginnen en heb je niets meer te vrezen? Ja, meestal wel behalve wanneer je de regeltjes niet kent . Een van die regeltjes is … Niets maar dan ook niets veranderen aan je uiterlijk wanneer je bijvoorbeeld in een produktie zit waar er geen pruiken worden gebruikt maar je met je eigen haardos een Carmen gaat neerzetten. Ik kende dat regeltje wel maar ging toch de fout in. Getuige volgende anekdote…..

Ik was gevraagd om bij de Vlaamse Opera de schaduwCarmen . Mercedes te zingen ( dat is een van de vriendinnen van Carmen) maar er was een dubbele cast en de andere Mercedes had heel kort gemillimeterd haar en dat bleef ook zo, zoals gezegd… geen pruiken. De regisseur was de wereldberoemde Spanjaard  Calixto Bieito . Een waanzinnig goeie regisseur , zeer omstreden vanwege veel laten we zeggen pornografisch gedoe op toneel waarbij de fake bodyfluids ook vaak stromen  . Hij was trouwens zelf behoorlijk waanzinnig . Elk moment kon de man exploderen om het minste of geringste . In de roddelwandelgangen werd er dan gefluisterd dat dit kwam door zijn cocainegebruik. Neeee, opera is niet zo braaf als alweer de leken denken. Maar goed, ik dacht op een landerige middag waarop ik vrij was, ik ga eens even naar de kapper en laat mijn haar kort  knippen en blond verven. Want die ander had immers een bijna Sinead o Connor-koppie. Helemaal FOUT! Ik liep per ongeluk in het operagebouw Calixto tegen het lijf en hij schreeuwde : What the fuck did you do with your hair? I liked it  like it was before . I hate you, i hate you!! I will throw you out of my production. Ik ook niet misselijk riep: What the fuck is your problem? The other Mercedes  does not even have hair! Et voila , dat was het enige goeie antwoord. Bieito kalmeerde en zei : I am so sorry, i did not mean to yell. You are right but…. i still don’t like your new hairdue but i like what you do on stage . In fact i love it.

En dan kun je eindelijk in je verweggistan appartement met de poten omhoog, genieten van je WIFI-aansluting en zo nu en dan toch natuurlijk een blik werpen op je operascore. Want je weet nooit wat de operadag van morgen weer gaat brengen…..

Ondertussen in de tuin …..

Er is een geweldig toneelstuk waarin je voor de pauze ziet wat er in huis gebeurt met de hoofdrolspelers  en erna wat er zich allemaal afspeelt in de tuin nadat ze naar buiten gelopen zijn .  Ivo van Hove heeft het ooit geweldig geregisseerd trouwens .

Nu hebben mijn trouwe lezers al weet van hoe het mij tijdens de eerste twee dagen  verging op Kreta samen met Giorgos ( laten we dat even het huis noemen). Maar hoe stonden de zaakjes ervoor in de tuin van het thuisfront K  ? Niet zo best. Ik was namelijk eigenlijk nog gewoon met vriend L samen en we woonden dan ook beneden in het huis van zijn ouders te K. Nu was de relatie tot zulks dramatisch dieptepunt gezonken dat we elkaar s’nachts in bed het liefst met een honkbalknuppel de hersens in wilden timmeren omdat L  snurkte en ik ademde . Ik neem aan dat veel mensen dit wel herkennen ? Nee? Ok , dan behoort u tot al die mensen die ook op facebook posten  dat hun partners zo ongelofelijk fantastisch zijn en om de minuut een romantische foto plaatsen  als bewijs. Good for you!  Terwijl er ook gewoon dagen zijn dat je een Albanees wil inhuren om voor een luttel bedrag van 300 euro voor altijd van je , in mijn geval ,vent af te zijn. Maar dat deed ik dus niet. Ik wachtte mijn kans af als een kaaiman in een moeras. En die kans kwam toen L voor twee weken met zijn pa naar de USA vloog om daar op een luxe zeilboot te gaan  rondvaren en er een verslag over te schrijven voor een glossy magazine. Hij was immers journalist.

Twee obstakels waren dus uit de weg  maar hoe nu de grootste hindernis te nemen? De ma van L die mij altijd nauwlettend in de gaten hield waar ze overigens volledig gelijk in had. Ik was immers niet te vertrouwen. En dan was er nog onze boxerhond Charlie. Mijn hersenen kraakten twee dagen lang en toen was ik eruit, stormde naarboven en zei tegen mijn schoonma : Moet je eens goed luisteren , er is iets fantastisch gebeurd , ik moet invallen voor de rol van Carmen in de opera van  Nancy ( ik had natuurlijk wel ff gechecked of die opera daar  ook daadwerkelijk op dat moment gespeeld werd). Morgen rijd ik ernaartoe en wil jij zo lief zijn om dan  Charlie te verzorgen? Zij haalde haar schouders op en zei: Dat doe ik sowieso al , die hond eet hier elke dag en hij kan op de bank slapen samen met onze hond Max , dus geen probleem. Meer zei ze niet, geen … oooh wat leuk voor je . Zij voelde de bui al hangen.

De volgende ochtend reed ik dan ook in de stromende regen richting Brussels airport en … met kloppend hart van de opgekropte zenuwen want ik was zelf ook helemaal niet zo trots op deze aktie  en voelde me belabberd maar … ik moest gewoon erachter komen of de Griekse Giorgos de juiste man was. Pas in het vliegtuig had ik een relaxmoment toen de stewardess tijdens de middagvlucht van Athene naar Xania met de alcoholische trolley langskwam en ik een wijntje dronk.

De aankomst op Kreta is bekend dus we springen even naar mijn terugkomst in de tuin van K. Nee, wacht… eerst dit nog. Mijn schoonma was erg slecht in tellen en belde mij dan ook boos op terwijl ik nog dromend over een nieuw leven op Kreta  op het vliegveld van Athene zat om alweer terug te vliegen met de woorden : Waar ben jij godverdomme? Je had gezegd drie  dagen maar het zijn er nu al vier en ik zit hier met die keuter ( K’s woord voor hond ) van jou opgescheept.Ik stamelde: Ik zit in de auto terug hoor,ik had echt gezegd vier dagen en  over een uur of vier  ben ik er weer. En dan slaat het noodlot toe en wordt er keihard omgeroepen dat het vliegtuig naar Brussel ready is voor de piepels om te gaan boarden. Schoonma was dan wel slecht in tellen maar de oren deden het nog prima en ze toeterde : Jij bent helemaal niet in de auto maar op een vliegveld. Wanneer je terug komt dan zwaait er wat. Ik geloofde die bullshit van dat invallen sowieso al niet. Daar overheen ook nog een telefoontje van mijn pa met de woorden : Mijn god Corinne , wat is er allemaal loos ? Waar ben je ? Wij zijn al gebeld door de ma van L . Ik kalmeerde pa Harry en zei: Ik leg het allemaal uit wanneer ik weer terug ben ok? Het uitleggen ging overigens van een leien dakje . Toen L eindelijk weer thuis kwam vielen de boardingkaarten uit mijn paspoort ( L wilde kijken of daar nieuwe stempels  in stonden) en het was duidelijk waar ik nu precies geweest was. Dat betekende twee dagen later oprotten vanuit K en terug naar mijn hutje in M want ik was vastbesloten om op Kreta te gaan wonen met mijn grote , nieuwe liefde  Giorgos . En dan dus naar the headquarters van pa en ma met een pakje boter op de kop. Pa vond na het hele verhaal: Waarom een Griek zover weg??? Wij hebben hier toch ook Grieken? Ma zei: L is een lieve en leuke jongen maar geen match met Corinne, dat heb ik altijd al gezegd, hij raakte haar ook nooit aan. Mischien is die jongen gewoon wel homo, dat is toch ook prima?  Pa zei : Ach mens, jij altijd met je homo’s , wat een onzin. Waar ik me druk over maak is het volgende …. wat voor geloof hebben die mensen ? Het zijn toch geen moslims he ?

De ouders van L zeiden helemaal niks en er is nog een derde deel van het toneelstuk waar ik het al eerder over had. Het deel waar alle knopen ontknoopt worden en alles goed komt. Ook in het echte leven voor L die nu alweer jaren samen is met een hartstikke ,leuke , nieuwe vriendin en happily ever after wonen ze samen in M .

Life is a stage and we all play our part.

Korina+Giorgos…. hoe het verder ging

Na de eerste ontmoeting met Giorgos kwam hij dan de volgende dag ,zoals  beloofd, naar het  Doge hotel om mij op te halen voor een toertje over het eiland en dan s’avonds eten bij zijn moeder . De hotelbaas was er toevallig ook alweer en zei: Your taxidriver is here but i have the feeling he is not only your driver. Ja, leuk, geinig , vis maar lekker door maar we gaan jou geen sappige details aan de Kretenzische neus hangen.

Het werd een geweldige tocht door de bergen met her en der  kuddes met geiten op straat. Ik wilde dan ook  met mijn pa Harry-genen overal stoppen om ze te fotograferen en ook die schattige kleine kerkjes vereeuwigen. Giorgos zei: Ok, but you will see so many of it after you come and live here. De man had er vertrouwen in dat ik Kerkrade zou inwiselen voor Kreta , dat was wel duidelijk. En dan heb je nog het fenomeen van de kleine miniatuurkerkjes die overal, meestal in gevaarlijke bochten en langs ravijnen staan . Iedereen die hier de eerste keer komt en ze ziet roept verrukt: Oooh wat leuk al die poppenhuiskerkjes. Ik dus ook. Giorgos zei droogjes: The family of people that died here because of a roadaccident put them there with a picture of the dead person or persons inside. The more money they have the nicer the little shrine, the awfull , rusty ones are from family’s who don’t have any money . Nou, dan weet je al meteen hoe het met de rijkunsten van de Kretenzers gesteld is want die dingen staan overal.

Na een uitgebreide lunch in een van de beste taverna’s ging het dan  terug naar Chania en maakte Giorgos bovenstaande foto van mij in het haventje . Ik vind het een : ik vind het hier geweldig maar ik twijfel nog een beetje foto ( dat ook vanwege mijn zorg over hoe ga ik dit aan het thuisfront te K melden maar daarover later meer ). Over Giorgos twijfelde ik trouwens helemaal niet, niet alleen lief en galant maar ook een superlover , daar zou ik ook nog over kunnen uitwijden maar dan kan ik beter  die pornografisch,  getinte verhalen achter een betaalwall zetten  en word ik stinkend rijk.

Enfin, des avonds dus naar het huis van zijn moeder. Nu had ik al veel armetierige hutjes gezien tijdens the roadtrip en de totaal uitgewoonde Seat Ibiza van Giorgos beloofde ook al niet veel dus dan denk je : Ik ben benieuwd hoe zo’n Kretenzische armoedzaaiershut er vanbinnen uit ziet . Dat was dus niet zo. Een mooi  rood geverfd huis met een flinke lap grond eromheen, overal mooie lampjes die de palmbomen en gigantische cactussen en ook olijfbomen feeeriek verlichtten. Binnen , de familie met zus Maria en ma Zoi die gekookt hadden en de zus van Giorgos die zich verontschuldigde en zei: We don’t cook so much because Giorgos said that you don’t eat so much but we also have a tourta /taart  . De moeder van Giorgos zei alleen maar in het Grieks : Welkom in ons huis . Het toen nog echt kleine neefje van Giorgos , de kleine Giannis, kwam alleen maar eens om te kijken of de nieuwe vriendin van zijn oom ook een kado had meegenomen . En ja, dat had ze , een plastic dinosaurus . Dus door hem werd  ik gelijk goed gekeurd. De schoonbroer van Giorgos en stiefpa ouwe Giannis schoven ook aan en , mijn lieve hemel zeg, “we did not cook so much”? Die hele tafel stond boordevol met de meest geweldige gerechten . In Nederland eet daar een heel gezin een week lang van. Maar dat was nog niet alles , de klapper moest nog komen. Uit de oven werd een schaal gehaald met kip en wel met de poten ( en dan bedoel ik dus de klauwen van zo’n beest ) er nog aan . De zus van Giorgos zei: My brother told me you like the chickenfeet so i made the chicken with the feet. Juist ja, kippenpoten ja, ik vind ze lekker en bedoelde dat dus en niet die afschuwelijke klauwen.

Vol afschuw staarde ik naar die klauwen waarvan blijkbaar verwacht werd dat ik ze zou afkluiven. De familie hield de adem in en keek dan weer naar mij . I am sorry , zei ik but i don’t like the feet . It’s a misunderstanding. Opgelucht werd er gelachen en Maria zei : Ooow good , we already thought it is a Dutch thing to eat the feet .

Here taste my mother’s pilaf , it’s the best in Chania .