Zomaar zingen op Curacao…. slot

Nu  zei ik dan wel heel stoer dat vriend L en ook P niet moesten panikeren ( zie einde van de blog zomaar zingen op Curacao deel 2 ) over het feit dat ik blijkbaar een lezing zou gaan geven aan de universiteit van Willemstad. Maar ik was er toch zelf ook niet helemaal gerust op en vroeg aan organisatrice Josephine : Wat voor publiek zit daar dan? Professoren en studenten? Ja , tuurlijk kindje , en ook nog twee expat  oratoriumkoren van hier. Hartstikke leuk toch? Heel veel Nederlanders dus. L bleef op van de zenuwen en kalmeerde ook bij die geruststellende woorden niet: Wat ga je daar dan in godsnaam vertellen? Wat een drama! En dit alles deze  keer niet handenwringend zoals hij dat normaal gesproken zou doen, want hij hield een biertje vast terwijl we aan de Avila beachbar zaten.

Ik besloot dat ik precies hetzelfde verhaal zou vertellen als voor de kinderen van de international school en de school voor inheemse armoedzaaiertjes tijdens de schoolconcerten. Dit alles uiteraard ook doorspekt met zingen samen met pianist Carlos. Josephine bevestigde dat er ook een vleugel was en ik wilde ook graag mijn meegebrachte foto’s van operaprodukties laten zien via zo’n projector. Geen probleem. Of toch wel? Toen we aankwamen in de zaal van de UNI bleek dat de vleugel waarschijnlijk al 10 jaar niet meer gestemd was en van zo’n projector ontbrak  elk spoor. Pianist Carlos kreunde: Hier heb je dan jaren voor gestudeerd om dan op de ergste tingeltangel aller tijden te moeten spelen en….. de pedalen doen het niet, GEEN ENKELE … zo huilde hij bijna. Ja, het werd behelpen, dat was duidelijk en eigenlijk stelde mij dat wel gerust. Wanneer alles gelikt en perfecto in orde is dan kun je er vanuit gaan dat het verwachtingsniveau erg hoog ligt. Enfin, ik vertelde mijn zelf in elkaar gedraaide verhaal over opera waarin de dood en de liefde de hoofdrol spelen , Carlos deed zijn best om toch zo goed als mogelijk te spelen , ook zonder pedalen en aan het eind liet ik mijn foto’s maar gewoon van hand tot hand gaan. Ook vertelde ik  hoe het eraan toe gaat tijdens audities en repetities.

En toen kwam het meest hilarische moment van het hele Curacao-Erlebnis. Een mevrouw in het publiek stak haar hand op en zei: Ik heb hier mijn zoon bij me die naast me zit en hij wil ook graag iets zingen , he lieverd? De zoon was overigens ergens in de dertig en schudde heftig NEE  met zijn hoofd. Nee, moeder ik wil niet zingen ( ik moest even denken aan van Kooten en de Bie … Nee moeder , ik heb geen geile vriendin). Jawel schat, vond moeders, je kunt zo fantastisch zingen en we hebben de bladmuziek van de Matheus niet voor niks mee genomen. Mischien kan mevrouw Romijn je nog wel wat goede tips geven ook. De zoon werd rood … nee purper in zijn gezicht en weigerde. De moeder riep: Maar we hadden thuis afgesproken dat jij hier ook zou zingen want dat vindt mevrouw Romijn best goed. Ja, tuurlijk vond ik dat goed maar we gaan iemand die niet wil natuurlijk niet dwingen he? Dankbaar knikte de onfortuinlijke zoon en moeders wierp mij een vuile blik toe!

Enfin, ook het universiteitsleed was geleden en eindelijk zaten alle optredens er dus op. Maar we hadden nog twee dagen op het prachtige Curacao en we besloten dan ook om eens naar het kleinste ABC-eiland te vliegen. Dat kon voor een habbekrats maar er was alweer paniek. De dag ervoor was zo’n vliegtuigje waar maar 6 mensen inpassen neer gestort. Zo lazen we in de krant. Vriend P meende: Gewoon doen hoor,de kans dat jullie ook neerstorten is nihil volgens de statistieken . En zo geschiedde, we gingen toch voor het luttele bedragje van 50 gulden per persoon. We hadden ook nog wat cargo bij ons , een zak van 5 kilo cementkleurstof voor de dochter van Josephine die daar woonde. Geweldige dag gehad,vooral in het donkeyresort met meer dan 3000 ezels en  het vliegen was fantastisch, eindelijk eens in een echt vliegtuigje overigens zonder seatbelts ( ook niet voor de piloot) en toen kwam de dag waarop Josephine ons naar het vliegveld van Willemstad zou brengen om weer terug te vliegen naar Amsterdam. Zij drukte mij een cheque in de handen met de woorden: Hier is je gage kindje , het was fantastisch. Vriend L kreet: De bank van Curacao? Waar gaan we die cheque dan inwisselen? Ooooh , in Den Haag is ook zo’n bank jongen . Gelukkig was er ook een dependance van de bank van Curacao op het vliegveld en we gingen eens even vragen of er ook dependances in Nederland zijn. Die waren er dus niet. Ja, ooit … 25 jaar geleden ofzo en inderdaad in Den Haag , mja wist Josephine veel. Op het vliegveld kon ik die checque ook al niet verzilveren . Dus ja dat was natuurlijk wel een minpuntje.

Er werd beloofd dat mijn geld dan ook gewoon overgemaakt zou worden wat ook gebeurde en L en ik vlogen terug , zwaaiden Dusja Curacao uit en hadden al heimwee in het luchtruim naar dat fantastische eiland met de lieve chaoot Josephine.

3 gedachten over “Zomaar zingen op Curacao…. slot

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s