Zomaar zingen op Curacao deel 2

Na de twee lunchconcerten in het Avila Beach Hotel inclusief gratis overnachtingen werd het dan toch tijd om te verkassen naar een ietsje mindere plek. Een appartement in the middle of nowhere en hoeraaaaa er was ook een zwembad. Juist ja, het hutje leek wel een gevangenis met tralies voor de ramen en het zwembad had duidelijk nog nooit een poolboy gezien. Een verzamelplek voor algen, de legionellabacterie en triljoenen muggen . Toch ging ik erin  zwemmen terwijl vriend L ernaast zat en zich afvroeg of ik wel goed snik was. En dat terwijl hij de muggen van zich afsloeg en ondanks spuitbusladingen antimug  toch langzaam veranderde in een melaatse . Josephine had beloofd dat ze ons de volgende dag zou komen ophalen en dan ging het richting schoolconcerten. Om acht  uur in de ochtend zou ze er dan zijn en L jammerde : Het is al half negen  en nog steeds geen Josephine, volgens mij is die chaoot ons gewoon vergeten en creperen we hier langzaam . Maar rond een uur of negen  kwam haar barrel van een auto dan toch hortend en stotend aanrijden met op de achterbank  de Venezueluaanse pianist Carlos die dan het “geluk” had dat hij in het huis van Josephine logeerde. Geen oog dicht gedaan, zo sprak hij, dat mens heeft twintig honden waarvan er een aantal  zomaar op mijn bed sprongen en ik ben allergisch voor honden. Ik vond: Niet zeiken, ben blij dat je met je opgezwollen kop  niet hoeft te zingen. En fantastisch toch dat Josephine twintig zielige straathondstumpers opvangt ?

En dan gaat het eerst richting international school, een school voor kinderen van diplomaten en andere hoog geplaatste luitjes op het eiland . Tweehonderd  verveelde kids die met propjes schoten en al bij voorbaat Boe riepen  en wat onderuit gezakt op hun stoelen hingen. Ga er maar aan staan. Maar Romijn had een goeie openingsspeech  aufs Lager:Hey guys , how ya’all doing? You also think it is ridiculous early in the morning for a concert ? Me too. Hey teachers! Leave those kids alone !!  ( Met dank aan Pink Floyd voor de tekst  ) . Enorm gejoel en met een handgebaar van volksmenner Romijn  kalmeerden de pubers en werd het muisstil. Ik had een heel goed concept genaamd Erotas en Thanatos / Liefde en Dood,  in elkaar gedraaid. De thema’s in de opera en tussen de aria’s , liederen en ook musicalsongs door vertelde ik er dan ook over. Wel op een luchtige manier. De kids werden steeds enthousiaster en na mijn optreden nodigde ik dan ook eventuele talenten uit om ook eens iets ten beste te geven. Aarzelend kwam er een jongen naar voren en zei: Ik daag jou uit om het Curacaose volkslied te zingen en ik begeleidt je op de vleugel . Nu had ik geen idee maar zei : Ok, ik ken het volkslied Dusja Cuaracao niet maar dan improviseer ik wel.  Het werd geweldig en geen woord juist maar het gymzaaltje stond op zijn kop.

Josephine vond: Dat heb je geweldig gedaan , nu gaan we naar een heel moeilijk groepje  . Oh? Nog moeiliijker? De kinderen van de local school uit arme gezinnen . Het was inmiddels middag en  er  zaten wederom zo’n honderd pubers  voor mijn neus. En wel in het museum van Willemstad. Waarvan velen gapend en nog vele malen ongeinteresseerder dan the rich kids. Maar terwijl ik de Habanera uit Carmen zong zag ik toch drie grietjes die mee deinden op de muziek. Ok, dat gaat goed dacht ik. na de Habanera zei ik dan ook: Hey , ik zie dat jullie dit “liedje” kennen en een van de deingrietjes riep: Jaaaa van de cartoons op tv.  Nou, dan kom maar naar voren en dan zing ik het nog een keer en is het leuk wanneer jullie erbij dansen. Niet tegen dovemansoren gezegd. De drie meisjes deden een soort van flamencodans waarbij elke Carmen, Frasquita en Mercedes verbleekt . Ik zong ook een stuk uit Bernsteins Trouble in Tahiti en wederom shaketen de drie grietjes their asses. Hartstikke leuk.

Na al dit vond vriend L : Wij gaan gewoon terug naar het Avila Beach en betalen dan zelf wel.No way dat we in dat afschuwelijke appartement blijven . En mijn taak zat erop totdat vriend P in paniek de dag na het terug inchecken in het Avila Beach  kwam en zei: Hebben jullie dit gezien? Hier, een krantenartikel waarin staat dat Corinne overmorgen een lezing gaat geven aan de universiteit van Curacao . Dat heeft Josephine geregeld maar ik neem aan dat Corinne daar niks vanaf weet want ze ligt hier een cocktail te drinken en totaal relaxed  met de voetjes in het zand. Dit wordt een ramp … vond vriend P . Kan ze dat wel? Dat is toch heel iets anders dan zingen ? Ik slurpte van mijn welverdiende cocktail en zei: Niet panikeren , ook dat komt helemaal goed.

Een gedachte over “Zomaar zingen op Curacao deel 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s