Over beleefdheid en schone onderbroeken

Toen ik als onnozele deerne vertrok om in Amsterdam aan het conservatorium zang te gaan studeren ( zie foto ) zei mijn moeder : Corinne, altijd beleefd zijn , iedereen groeten zoals we je dat geleerd hebben en vergeet niet om elke dag een schone onderbroek aan te trekken. Moeder’s onderbroekfilosofie kent iedereen wel. Want stel je voor dat je in het ziekenhuis terecht komt met een vieze onderbroek aan ? Dan is dat een regelrechte ramp met gele en bruine vlekken op je familieblazoen. Ma was dan ook getraumatiseerd door mijn jongere zusje die ter elfder ure naar het toilet ging en menig slappe lachplasje in haar broek deed.

Ik beloofde dat ik heel beleefd zou zijn en dat resulteerde erin dat ik in Amsterdam tegen iedereen die ik op straat tegenkwam vriendelijk knikte en hallo zei. Maar de meeste mensen zeiden helemaal niks terug … en ik had nog wel een schone onderbroek aan. Op het conservatorium en in de opera ,waar ik meezong in het extra koor, was het al niet anders. Ging je naar de nieuwe bijvakleraren met een uitgestoken hand terwijl je, je naam prevelde , dan was het: Ok, zoek maar ergens een plekje . En in de opera werd ik gelijk door een ander vast koorlid op mijn plek gezet omdat ik even hallo ging zeggen tegen de dirigent en de regisseur voor de eerste repetitie . Haar woorden : Hey Limbo , je zit in het koor of denk je soms dat je een solist en iets bijzonders bent? Je zult wel vooraan willen staan of zoiets ? Hier wordt niet geslijmd!

Ik kwam er dan ook al snel achter dat Amsterdam geen Kerkrade en ook geen Maastricht was . Calimero flikkerde het  brave eierdopje van haar hoofd en stopte met de Limburgse beleefdheid die in de grote stad blijkbaar gezien werd als slijmballerij. Een hi of  hallo was voldoende tegen mensen die je kende , een handshake… nergens voor nodig.

Groot was dan ook mijn verbazing dat ik jaren later als soliste bij een eerste repetitie voorgesteld werd aan het orkest door de dirigent. Ook al zong je het kleinste pieprolletje in die operaproduktie. En dan stond je even op van je stoeltje , wapperde wat rond met een handje en riep maar weer hallo of hi. Het was namelijk niet de bedoeling om de orkestbak in te duiken en  de hand van elk orkestlid te zwengelen.  Regisseurs waren daar trouwens veel minder galant in en vonden… An die Arbeit. Geen tijd te verliezen want we hebben maar vier weken om the show on stage  te krijgen. Met als hilarisch dieptepunt de wereldberoemde Robert Carsen . Bij Robert was het zo dat je , wanneer je vaker met hem gewerkt had, je begroet werd met ….Hello darling, how are you? Dan gaf je hem ook wat luchtzoenen en zei: I am fine darling , thank you. Still… no handshakes. En toen was er plots een Nederlandse zanger ( laten we hem Henk noemen want zo heette hij ook ) die voor het eerst meezong in een Carsen-produktie. Henk was zeer beleefd  en wilde zichzelf dan ook voorstellen . Carsen keek hem alleen maar  aan en zei : Ok, i don’t know you and i hope you can act. Ik dacht : Dit wordt vreselijk maar ook broekpiesen van het lachen  ( sorry mam) . En jawel hoor. Henk moest als mijn Indiaanse man onze baby vasthouden , een pop uiteraard. Carsen riep : Uuhm hello what’s your name again? Henk zei vol trots .. Henk . Oh yeah well Hank , do you have children ? Because you hold that baby like a piece of firewood in diapers. I have three , grown up children and yes, of course  i know how to do that… zo reposteerde Henk  dapper maar ook bozig  ( tegen mij sistte Henk : Wat een lul van een vent ) . Robert vond: Then go home Hank , because you can’t convince me ,  and practise with somebody’s baby  OK???

Ik had best medelijden met Henk die keer op keer werd afgezeken terwijl hij onze babypop in de overigens schone luier op 1000 en 1 manieren tot leven moest zien te wekken. Beleefdheid en schone onderbroeken? Forget it !

 

 

 

12 gedachten over “Over beleefdheid en schone onderbroeken

    1. Zonder sociale media, kregen toch die moeders in elf provincies, die schoneonderbroekverhalen op éen plan. Prachtig, zo herkenbaar, ik maakte ook een timide entree in de hoofdstad maar dat was idd snel voorbij.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s